Blog pisany w Cieniu...

Do 15 lipca jestem poza Polską, w miejscach, w których kultura Europy pozostawiła wielki ślad w postaci korzeni chrześcijańskich. Wycieczka jest w pewnym stopniu pielgrzymką do korzeni. Te korzenie "będziem" badali. Jak rasowi dendrolodzy. Warszawa-Nitra-Esztergom-Mostar-Dubrownik-Prizren-Tirana-Struga-Ohryda-Thessaloniki-Miediugorje-Budapeszt-Warszawa. O modlitwę proszę i jednocześnie ją obiecuję.

Dzisiejsza Ewangelia może wzbudzać wiele wątpliwości, kontrowersji i pytań. Dlaczego niektórzy nie są godni Jezusa? Jeżeli nie odpowiemy sobie na to pytanie, to nasze pojęcie Miłości będzie niepełne, niechrześcijańskie i w efekcie nie dojdziemy do istoty przesłania Jezusa. Dlaczego mam mniej kochać innych, niż Jezusa? Zdaje się, że tak właśnie należy interpretować tę Ewangelię. Porzucić innych, dla Jezusa. Droga jest słuszna, ale prawda tutaj niepełna. Chrystus dla każdego, dla mnie, dla wszystkich dla mnie ważnych osób, ale też dla ludzi mi przeciwnych, poniósł Ofiarę. Krzyż jest tutaj kluczem nieprzypadkowo postawionym. Chrystus z Miłości ponosi cierpienie, bo tak Umiłował. I mnie, i moich braci i moje siostry. Wierzących i niewierzących. Tych, którzy płakali, gdy Go biczowano, i tych którzy Go biczowali. Wszystkich. Bez względu na to, czy na Niego plują. A, być może paradoksalnie, szczególnie za tych, którzy na Niego plują. Co to znaczy bardziej kochać Jezusa niż innych, niż M...

W Jej imię zaczynamy każdy dzień, każdą czynność i modlitwę. Codzienne chrześcijańskie życia przeplata się z Jej egzystencją. Prawdziwą. Nawet, jeżeli trudno ją pojąć. Trójca Święta świadczy o konsekwencji Boga. Miłość, aby była w pełni realizowana, aby nie wpadała w koleiny, musi być między trojgiem. Tutaj jest podobieństwo między człowiekiem a Bogiem. Co prawda, Jego doskonałość nie może wpaść w żadną koleinę, ale nam to grozi. Jego Miłość zaprasza człowieka. Nie jest zamknięciem, ale otwarciem. Ilekroć dzień zaczynamy, ilekroć go kończymy, ilekroć na czole, piersiach i ramionach czynimy Znak Trójcy Świętej, w Jej Imię, pamiętajmy o Jej pierwszeństwie.

Jest coś szczególnego w obecnym świecie, że istnieje tak wielki zwrot w kierunku kultury śmierci. Słynny angielski pisarz i prześmiewca, cynik z zawodu, pojechał niedawno z angielską ekipą filmową, aby towarzyszyć w Szwajcarii jakiemuś nieszczęśliwemu człowiekowi w akcie samounicestwienia. Telewizja nagra tę - dla nas, wierzących, smutną scenę - aby światu pokazywać i przekonywać do "dobrodziejstwa" jakim jest eutanazja. Kapitulacja wydaje się być powszechna. Młodzi i starzy spotykają się z ta pokusą. Życie na tamtym świecie wydaje się atrakcyjniejsze, prostsze, pozbawione zmartwień. Ja sam w rozmowie z bliskimi czasem z tych samych powodów mówię, że tęsknię za śmiercią. Już św. Augustyn wołał w Wyznaniach  do Boga: "niespokojna jest nasza dusza, dopóki nie spocznie w Tobie". Ale później przychodzi refleksja, czy na pewno On chce, byśmy tak mieli skończyć? Gdyby tak było, to już by mnie pewnie zabrał. On wie, co nas tam czeka. Wie, że prosto nie będzie. Mamy tut...

Radosnego dawcę miłuje Bóg (2 Kor 9,7) Smutny jest los człowieka, który nie potrafi dawać. Dawać miłości. Na lewo i prawo. Bez wielkich słów. Ale z wielkim poświęceniem. Bóg nakazuje nam być hojnymi w dawaniu. Siebie. Z miłości. Jak często o tym zapominamy. Jak często ulegamy nędznej ludzkiej kalkulacji, wyliczaniu miłości. A mamy kochać każdego. Nie wybranych. Uroczy obrazek. Podchodzę do swojego ulubionego kiosku. Proszę o gazetę, dwa bilety. Śpieszę się. I co? Nie mam pieniędzy. Chowam portfel, mówię: "zaraz wrócę, nie wziąłem pieniędzy". Miła pani mówi: "proszę nie biec - później ksiądz przyniesie". Nie musiała. Mogła machnąć ręką. Jak tysiące kioskarek. Dobrze wykonać dzisiejsze rozliczenie. Niby po co ma mieć kłopoty. Ona odpowiada za pieniądze w kasie. Nie płacą jej dużo. Przecież skąd ma gwarancję, że ksiądz nie zapomni? Nie kupuję u niej biletów codziennie. Mogę zapomnieć. To życzliwość. Prosta. Inna historia. Na mieście zgubiła się osoba. Alzhaim...

Te słowa mówi Jezus swoim uczniom. Słowa Mistrza do Apostołów. Ostatnie w takiej formie. Odtąd wpłyną na ocean samodzielności. Może chcieli jeszcze mieć obok siebie Jezusa. Jak w Emaus. "Panie, zostań z nami, ma się ku wieczorowi" - zbliża się tajemnica, nie zostawiaj nas, zostań z nami . Przecież zawsze jest niebezpieczeństwo, że się zgubimy. Zostań z nami - to wołanie uczniów "Przyjmijcie Ducha Świętego" - to słowa Mistrza do uczniów. Wcześniej Ojciec powiedział to Synowi. Teraz Pasterz przekazuje to swoim Owcom - Kościołowi. Panie, przecież pobłądzimy! - to krzyk rozpaczy. Dorosłych, którzy bojąc się odpowiedzialności i porażek, wolimy być dziećmi prowadzonymi za rączkę. Kiedy widzimy ogrom zagrożeń? Nie, kiedy widzimy że na pewno będzie porażka - jedna, druga, dziesiąta - na naszej drodze. Będzie. Przecież między Apostołami nie było wszystko idealnie. Barnaba, święty Apostoł, pokłócił się mocno ze świętym Apostołem Pawłem. Paweł, ostro napomniał św. Piotra...

Najczęściej spotykana ich forma to "nasi" i "wasi". Najczęstsze postawy - przyjaciele i wrogowie. Albo jeszcze ostrzej - "zdeprawowani" i "betony". Niemal każdego dnia, setki razy przez setki setek epitetów i odmian. Tak siebie samych dzielimy. I tak, jak jest to do zniesienia, zrozumienia, w życiu codziennym, tak z Ewangelią i Kościołem się to kłóci. Przynajmniej dla mnie. Dlaczego mamy tak wyraźnie podziały, nawet w jednym Kościele, w jednej parafii? Można tu odpowiedzieć bardzo krótko - taka jest natura każdego z nas. Mamy własne zdanie. I to zdanie nie zawsze jest złe. I chyba tu leży podstawowy problem. Pan Bóg dał mi możliwość bycia, służby i posługiwania w bardzo różnych środowiskach. Czasem zdarzało się, że poprzez nawet jeden dom, albo parafię przebiegała silna granica podziału. "Jedni od Kefasa, inni od Apostollosa", "kościół toruński i pieroński", "liberałowie i zaścianek" - nie zmiennie od początku dz...